Home
16 november Vertrouw toch op God
En.Ps. 41, 9-10
Vanuit die eeuwigdurende en eindeloze feestvreugde - uit het huis van God - klinkt iets van ik weet niet welke harmonieën, aangenaam voor het innerlijk gehoor: als het rumoer van de wereld er maar niet doordringt. Die feestelijke klanken strelen het oor van wie in deze tabernakel rondgaat en de wonderen beschouwt die God doet tot verlossing van de gelovigen; en zij trekken het hert naar de stromende wateren. Zolang wij echter in dit lichaam vertoeven, zetten wij ver van de Heer onze tocht voort en bezwaart het vergankelijk lichaam de ziel, terwijl het wonen op aarde een last is voor de veel-denkende geest. Toch zullen wij, terwijl wij verlangend verder gaan, soms tot deze muziek naderen, als de wolken worden uiteengedreven; om in ruil voor onze moeite, enige verkwikking uit het huis van onze God te bemachtigen. Door een zekere druk van onze zwakheid echter vervallen wij evenwel weer in ons gewone doen, zoals wij het gewend zijn; en ondanks dat wij daarginds veel hebben gevonden vervalt voor ons hier de reden tot zuchten niet. Inderdaad, dat hert dat dag en nacht zijn tranen tot spijs heeft, dat verteerd wordt door het verlangen naar de waterbronnen, - naar het innerlijk genot van God - dat zijn ziel boven zichzelf uitstort om te reiken naar wat boven zijn ziel is, dat is altijd toch nog een mens die hier aldoor zucht, die nog aldoor het broze lichaam met zich omdraagt en zich nog aldoor in gevaar weet temidden van de ergernissen van deze wereld. Hij ziet dus, als het ware van daarginds komend, op zichzelf neer; terwijl hij dan, gesteld temidden van zoveel ellende, die vergelijkt met dat waartoe hij om het te zien was ingegaan en waarvan hij daarna weer was uitgegaan, tot zichzelf zegt: "Mijn ziel, wat zijt gij bedroefd en wat kreunt gij in mij?" Zie, reeds zijn wij verblijd door een zeker innerlijk aangenaam gevoel, zie, reeds kunnen wij met de scherpzinnigheid van onze geest, zij het ook maar rakelings en in een flits iets onveranderlijks waarnemen: Waarom brengt gij mij nog in de war? Waarom zijt gij nog bedroefd? Gij twijfelt toch niet aan uw God? Het schort u toch niet aan antwoord tegenover hen die zeggen: " Waar is nu uw God?" Ik heb al een voorgevoel van iets onveranderlijks, waarom brengt gij mij nog in de war? "Vertrouw toch op God! "