Waarschijnlijk tussen 400-410
Dank zij de leiding van uw hemelse Leermeester op wie gij uw hoop hebt gesteld, mijn dierbaren, weet gij dat onze Heer Jezus Christus die reeds voor ons heeft geleden en is verrezen, het Hoofd is van de Kerk en dat de Kerk zijn lichaam is. In zijn lichaam nu maakt de eenheid van de ledematen en de liefdeband als het ware de gezondheid uit. Wie echter in zich de liefde voelt verkillen, is een ziek lidmaat in het lichaam van Christus. Toch is Hij, die ons Hoofd al heeft verheven, ook bij machte de zieke ledematen te genezen; op die voorwaarde, dat zij niet door hun al te grote bedorvenheid worden afgesneden, maar nog deel uitmaken van dat lichaam, totdat zij hun gezondheid herkrijgen. Wat immers nog deel uitmaakt van het lichaam, hoeft nog niet te wanhopen aan de gezondheid; maar eenmaal afgesneden, kan het niet meer geheeld worden of genezen. Omdat Christus nu het Hoofd is van de Kerk, en de Kerk zijn lichaam, vormen Hoofd en lichaam de gehele Christus. Hij is reeds verrezen. Wij hebben dus ons Hoofd in de hemel en dit Hoofd spreekt ten beste voor ons. Ons Hoofd, vrij van zonde en dood, roept thans Gods barmhartigheid in voor onze zonden, opdat ook wij op het einde der tijden zouden verrijzen en in hemelse heerlijkheid overgaan, om zo ons Hoofd te volgen. Want waar het Hoofd is, daar zijn ook de overige ledematen, Zolang wij echter hier verblijven zijn wij zijn ledematen; toch hoeven wij niet te wanhopen, want eens zullen wij ons Hoofd volgen.