12 november  Zoals een hert dorst ......

Een hert - als hierboven beschreven - dat standvastig is in het geloof maar nog niet ziet wat het gelooft, hoewel het verlangt te begrijpen wat het bemint, lijdt onder de vijandschap van hen die geen herten zijn. Door zondige begeerten worden dezen verblind en bovendien krenken zij de gelovigen met woorden als: "Waar blijft toch uw God?" Laten wij nu eens beluisteren wat dat hert tegen deze woorden inbrengt, om dat ook zelf zo mogelijk te doen. Allereerst geeft het uiting aan zijn dorst: "Zoals een hert dat smacht naar de stromende wateren, zo smacht mijn ziel naar U, o God"; of ook: "Mijn ziel dorst naar de levende God". Waarom die dorst? "Wanneer zal ik aankomen en voor Gods aanschijn verschijnen?" Dat is het waarnaar ik dorst: er komen en verschijnen. Ik lijd dorst op mijn pelgrimstocht, ik lijd dorst onderweg; ik zal verzadigd worden bij mijn aankomst. Wanneer dan zal ik aankomen? Wat kort duurt voor God, duurt lang voor mijn verlangen. Intussen "zijn," terwijl ik alles overdenk, terwijl ik loop, terwijl ik onderweg ben, voordat ik aankom, voordat ik Gods aanschijn aanschouw, "dag en nacht de tranen mijn brood geweest," omdat mij aldoor gezegd wordt: "Waar blijft toch uw God?"; "Mijn tranen waren", zo zegt hij, geen bitterheid, maar "brood". Ja, de tranen zelf waren mij zoet; ik dorstte naar die bron en omdat ik nog niet kon drinken at ik des te gretiger mijn tranen als brood. Toch zegt hij niet, mijn tranen zijn mijn drank geworden, om niet de schijn te wekken alsof hij naar die tranen had verlangd als naar stromende wateren; maar omdat deze dorst die mij in de keel brandt, die mij wegvoert naar de waterbronnen, aanhoudt, zijn mijn tranen mijn voedsel geworden, terwijl ik intussen word gekweld. Ook verhogen "de tranen die hij eet" zeker zijn dorst naar de stromende wateren. Want dag en nacht zijn de tranen mijn brood geworden. Het voedsel dat brood wordt genoemd, eet de mens overdag, 's nacht slaapt hij; maar het "tranen-brood" wordt dag en nacht gegeten; hetzij gij nu onder dag en nacht de duur van dit leven verstaat; hetzij de dag voor u de voorspoed van dit leven, en de nacht voor u de tegenspoed van dit leven betekent. Of ik nu hier gelukkig ben of ongelukkig, zegt de psalmist, ik stort de tranen van mijn verlangen, en dat onverzadigbaar verlangen verlaat mij niet. Ook als het mij in het leven goed gaat, is het voor mij een kwelling, totdat ik voor Gods aangezicht zal verschijnen. Door dagelijks te horen: "Waar is uw God?", terwijl de tranen mijn dagelijks voedsel zijn, heb ik dag en nacht nagedacht over wat ik hoorde: "Waar is uw God"? Ook heb ikzelf mijn God gezocht om, zo mogelijk, niet enkel in Hem te geloven, maar ook iets van Hem te zien. Wel zie ik: wat mijn God heeft gemaakt, maar ik zie niet mijn God zelf die dit alles heeft gemaakt.