4 september  De verhevenheid van Gods raadsbesluit

In die dagen raakte ik maar niet verzadigd van het wonderlijke genoegen, bij het overwegen van de verhevenheid van uw raadsbesluit tot heil van de mensheid. Wat heb ik geschreid bij uw hymnen en gezangen, diep bewogen door de stemmen die zo lieflijk klonken in uw Kerk! Die klanken vloeiden mijn oren binnen en de waarheid drong langzaam door in mijn hart; innige aandoeningen welden daaruit op; dan stroomden mijn tranen en ik voelde mij er wel bij. Niet zolang geleden was de Kerk van Milaan begonnen deze vorm van vertroosting en aanmoediging te beoefenen die hierin bestond dat met grote ijver de broeders stem en hart verenigd lieten klinken. Veel sla ik over omdat ik snel verder wil. Aanvaard mijn belijdenissen en dankzeggingen mijn God, voor de ontelbare dingen, waaraan ik stilzwijgend voorbijga. Ik wil evenwel aan niets voorbijgaan van wat mijn ziel wil voortbrengen over haar, uw dienares, die mij heeft voortgebracht zowel in het vlees om tot dit tijdelijke, alsook in het hart om tot het eeuwige licht te worden geboren. Het zijn niet haar gaven die ik ga vermelden, maar uw gaven in haar. Want zij had zichzelf niet gemaakt en ook zichzelf niet opgevoed: Gij hebt haar geschapen, en haar vader en ook haar moeder wisten niet welk kind uit hen zou worden geboren. Zij werd opgevoed in de vrees voor U door de roede van uw Christus, door de leiding die uw eniggeboren Zoon gaf in een gelovig gezin, dat een goed lid was van uw Kerk.