Ca het jaar 410
"Ik ben niet gekomen", zegt Christus, "om rechtvaardigen te roepen, maar zondaars." Als de zondaars niet naar Mij toekomen, waarom ben Ik dan gekomen? Voor wie ben Ik dan gekomen? Als allen gezond zijn, waarom is dan zo'n groot geneesheer van uit de hemel gekomen? Waarom heeft ons deze geneesheer niet een geneesmiddel uit zijn voorraad gegeven, maar heeft Hij ons een geneesmiddel bereid met zijn eigen bloed? Zo hechtten zich dan ook de zieken die minder waren aangetast aan de geneesheer om genezen te worden, omdat zij zich ziek voelden. De anderen echter, die ernstiger ziek waren, hoonden de geneesheer en belasterden de zieken. Tot welk uiterste is hun waanzinnigheid dan gegaan? Zij hebben de geneesheer gegrepen, Hem gebonden, gegeseld, met doornen gekroond, Hem opgehangen aan het kruishout en Hem op het kruis ter dood gebracht. Is dat verwonderlijk? De zieke doodt de geneesheer; maar de gedode geneesheer heeft die waanzinnigen genezen. Allereerst toch heeft Christus aan het kruis zonder te vergeten wie Hij was, ons zijn geduld getoond als ook ons het voorbeeld van liefde tegenover onze vijanden nagelaten. Hij zag zich omringd door een menigte, razend van woede; Hij kende hun ziekte omdat Hij geneesheer was; Hij wist hoe waanzin hun geest had gestoord en daarom bad Hij zonder ophouden tot zijn Vader: "Vader, vergeef hun, want zij weten niet wat zij doen". Denkt gij dat die Joden geen kwaadwilligen, wreedaards, bloeddorstigen en oproermakers waren, vijanden van Gods Zoon? Denkt gij dat dát gebed: "Vader vergeef hun, want zij weten niet wat zij doen", ijdel en zinloos was? Christus zag hen allen, maar Hij herkende onder hen degenen die Hem zouden toebehoren. Tenslotte is Hij gestorven, om door zijn dood de dood te doden. God is gestorven om een ruil tot stand te brengen door deze goddelijke handelwijze, met als gevolg dat de mens de dood niet zou zien.